Reisverhaal «Ching Chang China (The end)»

The Big Trip | China | 1 Reacties 19 Oktober 2018 - Laatste Aanpassing 21 Oktober 2018

Het lijkt wel alsof het nog maar gisteren was dat ik vol van spanning afscheid nam van vrienden en familie. Maar een maand is al voorbij en het eerste deel van mijn reis zit er al op. China, er was zeker sprake van twijfel toen ik besliste om hier aan mijn trip te beginnen. Op alle reisblogs was te lezen dat voor een eerste solo reis, dit gigantische land niet de meest voor de hand liggende keuze is. Onderweg ben ik zeker geconfronteerd geweest met verschillende moeilijkheden die de taalbarrière en het cultuurverschil met zich meebrengen. Maar ik kijk terug op een succesvol begin en één ding is zeker: het was een avontuur…

Over de problemen die de taalbarrière met zich meebrengt, en hoe ik daar mee omgegaan ben, heb je al wel kunnen lezen. Maar het cultuurverschil is minstens even opmerkelijk, en er waren zeker wel enkele zaken waaraan ik moeilijk kon wennen. Een van deze zaken is het spugen. Het is vooral de oudere generatie. Maar de Chinezen vinden het doodnormaal om van diep vanachter in je keel, luidruchtig een dikke groene fluim op te rochelen, om deze dan met volle kracht uit te spuwen. Op sommige plaatsen kan je geen 5 minuten over straat lopen zonder iemand te horen rochelen. En ze doen dit overal, op straat, op de trein, soms zelfs op restaurant. Ook scheten laten lijkt hier meer sociaal aanvaard dan bij ons. Op de trein in bussines class zat een zakenman die de ene ruft na de andere liet. Zelfs een oud vrouwtje dat voor me stond in de wachtrij, liet er ongegeneerd eentje vliegen. Zeer opmerkelijk. Om nog maar te zwijgen wat er gebeurt wanneer je op een hostelkamer ligt met alleen maar Chinezen…

Van het eten in China heb ik ook genoten. Het is op geen enkele manier te vergelijk met Chinees in België. Ik heb nergens nasi goreng of bami pangang op het menu zien staan. Ook aan tafel gaan met Chinezen is een ervaring op zich. Vooral wanneer ik met de Chinese meisjes in Enshi ging uiteten, kon ik mijn lach niet inhouden. Ze smakten, smekten en slurpten er op los! Ook alle andere keren dat ik bij Chinezen aan tafel zat was dit het geval. In Europa ondenkbaar, hier doodnormaal. Maar iedere keer stonden ze erop om de rekening te betalen en weigerden ze geld van me aan te nemen. Ik heb dit in mijn vorige post ook al geschreven, maar ik heb me nog nooit ergens zo te gast gevoeld als in China.

Een korte samenvatting van wat ik de afgelopen week nog heb uitgespookt:

In Zhangjiajie leer ik opnieuw een Fransman kennen, en opnieuw wordt mijn kennis Frans zwaar op de proef gesteld. We spelen enkele spelletjes pool en drinken samen wat pintjes. Onze volgende bestemming blijkt dezelfde te zijn: Fenghuang. Ik kom blijkbaar enorm betrouwbaar over, want hij geeft me zomaar geld en zijn paspoort mee om bustickets te gaan kopen. Het is een busrit van ruim 4 uur, maar ik heb tot mijn grote verbazing meer dan genoeg beenruimte en het is een zeer comfortabele rit. Fenghuang is een van de oudste steden van China. Maar de dag van vandaag redelijk commercieel met een bruisend nachtleven. Ideaal! Want hier vier ik samen met de Fransman mijn verjaardag. We zijn teleurgesteld wanneer we er achter komen dat om 23u30 hier alle muziek uitgaat en bijna alles al sluit. Gelukkig vinden we ergens een gezellig terrasje met een mooi uitzicht over de rivier, en we drinken er, jawel hoor, Belgisch bier!

De dag erna neem ik afscheid van mijn nieuwe vriend en verwerk ik mijn kater op een busrit van 7uur. In Guilin gebeurt er weinig speciaals. Maar ik ben zeer blij dat ik de 4-persoonskamer voor mij alleen blijk te hebben. Ik geniet eindelijk nog eens van een nachtrust van meer 6 uur! Wanneer ik samen met een Duitser zit te ontbijten komt er een Chinese jongen de hostel binnen. Hij vraagt of hij met mij mag praten omdat hij zijn Engels wilt oefenen. Hij doet zijn uiterste best en hij is super super schattig!

De busrit op weg naar de rijstvelden is op z’n minst interessant te noemen. We rijden op een mooie maar smalle bergpas. Wanneer er tegenliggers komen, komt het op millimeters aan om er voorbij te geraken. Het regent en de weg is nat en modderig. Maar de chauffeur ziet er geen graten in om het ene telefoontje na het andere te plegen. Hij heeft met de volle bus zo`n 40 levens in zijn handen. Maar blijkbaar vindt hij één hand genoeg om de bus op millimeters van de afgrond te sturen. Ik ben blij wanneer we aankomen in Dazhai, een klein dorpje dat zich ten midden van de Longsheng rice terraces bevindt. Mijn hostel bevindt zich wat hogerop en is alleen maar bereikbaar te voet.

Met mijn backpack van 13kg doe ik er een uur over om er te geraken. Maar in vergelijking met de marsen bij het leger is dit natuurlijk peanuts. Het is hier wel enorm mooi. Uitgeregend kom ik aan in mijn hostel. Ze vertellen me dat er een stroompanne is en we het voorlopig dus zonder elektriciteit moeten doen. Ik krijg ook een “upgrade” van een 4 naar een 2 persoonskamer. Op de kamer heb ik een magnifiek uitzicht over de terrassen. Ik heb nog nooit zo’n mooi uitzicht gehad vanop een hotelkamer. De prijs voor mijn bed op deze kamer is een bescheiden 4,70- euro! Even later komt er een meisje binnen uit Hong Kong met wie ik blijkbaar de kamer deel. Het is ondertussen al 17u en om 18u wordt het donker. Dus ik verspil niet te veel te tijd en wandel nog snel naar een hogergelegen uitkijkpunt om te genieten van enkele prachtige uitzichten.

Van de wandeling met mijn rugzak heb ik serieus moeten zweten. Maar omdat er nog steeds geen elektriciteit is, is er ook geen warm water. Dat was letterlijk en figuurlijk een koude douche! In de gemeenschappelijke ruimte hoor ik wat Belgen Nederlands spreken. Ze doen vooral waar wij Belgen wereldkampioen in zijn: klagen over het weer. Eigenlijk hoor ik ze alléén maar zagen en klagen, en ik doe alsof ik ze niet kan verstaan. Ondanks de regen en de stroompanne bevind ik me op een van de mooiere plekken die deze aardbol te bieden heeft. Het laatste waar ik zin in heb zijn klagende Belgen.

De dag erna sta ik samen mijn kamergenote vroeg op, in de hoop om een prachtige zonsopgang te kunnen meemaken. Helaas regent het nog steeds en er zou niets te zien zijn. De zonsopgang valt in het water en we gaan dan maar terug slapen. Wanneer ik even later wakker word kijk hoopvol uit het raam. Maar helaas pindakaas, ik zie alleen maar mist en het regent nog steeds. Zo blijft het jammer genoeg de hele ochtend.

Er zijn geen bustickets meer voor een directe bus om in Yamgshuo of Guillin te geraken. Er is wel nog een optie met lokale bussen. Hier kijk ik tegenop, want in het verleden heeft al gebleken dat de juiste bussen vinden niet altijd evident is. Gelukkig heb ik ondertussen al wat Chinese vrienden gemaakt met wie ik nog contact heb. Ik laat ze een paar zinnen vertalen zoals: “Ik wil graag de bus naar Guilin nemen, kan u me de juiste bus wijzen aub.” Uiteindelijk gaat met behulp van deze zinnen alles verrassend vlot. Ik had in totaal 4 bussen en een taxi nodig, deed er een kleine 7 uur over ipv 4, maar ik ben zonder problemen in Yangshuo geraakt.

Ik breng mijn maandagochtend al dobberend door op een bamboevlot op de Yulong rivier. Ik deel mijn vlot met een Chinees meisje, haar ouders zitten op een ander vlot dat wat achter ons aan dobbert. Ze wil tot vervelens toe selfies en foto’s nemen. Ze vertelt me dat ze me zeer “handsome” vindt. Ze vraagt of ik getrouwd ben of een vriendin heb. Verlegen glimlacht ze wanneer ik nee antwoord, en ik begin me bijna ongemakkelijk te voelen. Ergens dobberend op een vlot in de rivier, staan er Chinezen om foto’s te nemen. Die je dan achteraf kan kopen, net als bij een achtbaan. Ze denken dat we een koppel zijn en gebaren ons om zo te poseren dat onze armen samen een hartje vormen. Wanneer we aankomen koopt ze zonder enige twijfel alle foto’s, ik pas. Daarna nodigt ze me uit om vanavond samen met haar ouders te gaan uiteten. Opnieuw pas ik en maak me uit de voeten, want voor ik weet zou ik aan een Chinees huwelijk vastzitten. En ik blijf liever nog even een vrije wereldreiziger. Bovendien is ze niet echt mijn type en zelfs na 3 dagen niet scheren, is haar snor groter dan de mijne…

Later die dag huur ik samen met een ander meisje dat ik heb leren kennen een scooter. Ze woont hier al 6 jaar en kent de omgeving. Super! Want ze speelt gids en leidt me naar enkele mooie plekjes in de omgeving. Op de terugweg begint het enorm hard te regenen en worden we door en door nat. Maar het was een zeer leuke en avontuurlijke dag. Een mooie afsluiter voor mijn reis door China.

Volgende stop: Hong Kong!

 

 

 

 

Fotoalbums van China

Peking (44)

29 September 2018 | The Big Trip | China | Laatste Aanpassing 29 September 2018

  • 20180923 140519
  • 20180923 205223
  • 20180923 143855
  • 20180925 132222

 

Plaats een Reactie

cools paul jammer dat de zonsondergang niet meezat daarom ééntje vanuit grote Brogel Peer. Geplaatst op 19 Oktober 2018

 

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking