Reisverhaal «Nieuw-Zeeland - het Noordereiland »

The Big Trip | Nieuw Zeeland | 2 Reacties 31 Januari 2019 - Laatste Aanpassing 28 Februari 2019

Kia Ora!

Vanuit Kuala Lumpur vlieg ik naar wat min of meer het middelpunt van mijn reis zal zijn; Nieuw-Zeeland! Tijdens mijn eerste dagen in Auckland gebeurt er niet veel speciaals. Drie maanden op teenslippers rondlopen in Zuidoost-Azië heeft zijn tol geëist op mijn voeten, en ik zit met een aantal kleine wondjes die ontstoken zijn. Voor de tweede keer tijdens mijn reis een bezoekje aan de dokter. Ik probeer mijn voeten zo veel mogelijk te laten rusten breng mijn eerste dagen hier vooral al lezend door. Om toch niet de hele tijd binnen te zitten ga ik wel mee op café met mijn nieuwe kamergenoten. Ik breng ook een bezoekje aan een Belgisch biercafé waar ik kennis maak met wat locals. Ik kom er meteen achter hoe goedlachs en vriendelijk de Kiwi's zijn.

De eerste dagen waren niet de meeste spannende, maar ik werd omringd door een leuke groep mensen!

De meeste Kiwi's zijn vriendelijke en goedlachse mensen.

Na 5 dagen in Auckland stap ik voor het eerst op de groene Kiwi-experience bus. Met deze hop-on hop-off bus zal ik zo goed als het hele land doorkruisen. De eerste dagen vind ik mijn draai niet zo goed op de bus, en vraag me af of ik wel de juiste keuze heb gemaakt om op deze manier te reizen. Je hebt niet dezelfde vrijheid die hebt wanneer je alles op je eigen houtje doet. Mijn medereizigers op de bus zijn allemaal veel jonger en bijna uitsluitend Brits. De hostels zijn hier grote karakterloze gebouwen, tot de nok toe gevuld met luidruchtige Britse tieners. De hostels in Azië waren over het algemeen veel aangenamer en bovendien zelfs properder dan hier. Ieder hostel heeft wel een keuken waar je gebruik van kan maken om geld te besparen op eten. En dat doe ik, want Nieuw-Zeeland is duur. Ik krijg medelijden met een 18-jarige Brit die ik pasta met enkel ketchup zie eten, en leer hem de volgende dag hoe je spaghetti bolognese maakt. Hoewel de eerste stops met de bus zeer mooi waren ben ik blij wanneer we na een paar dagen aankomen in Rotorua. Want dit is de eerste stop waar ik wat langer ga blijven dan dat het schema van kiwi-exp. voorstelt en weer wat meer mijn eigen ding kan doen.

Cathedral Cove, de eerste stop met de Kiwibus.

Tijdens de eerste avond in Rotorua brengen we een bezoekje aan het Maori Village, en leren we wat meer over hoe de inheemse bevolking hier vroeger leefde. Het is een leuke en gezellige avond die eindigt met een all you can eat avondmaal. De dag erna reist bijna iedereen van mijn bus verder, ik blijf achter in Rotorua trek er in mijn eentje opuit om de stad te verkennen. Wat later op de dag ga ik voor het eerst in mijn leven raften. De Kaituna rivier heeft de hoogste waterval ter wereld waarop commercieel geraft wordt. Met mijn gopro op mijn borst kan ik het avontuur vastleggen op camera. Zo leg ik een hilarisch beeld vast van wanneer ik per ongeluk iemand in zijn gezicht sla met mijn peddel. Maar na ons wild wateravontuur gaan we samen iets drinken en trakteer ik de Duitser op een frisse pint om het goed te maken!

Mossel!

Met een zo goed als volledig nieuwe groep stap ik terug op de bus naar Taupo. Ik maak kennis met de Duitser naast me en we delen blijkbaar dezelfde frustraties over deze manier van reizen. En net zoals samen klagen over je baas, schept dit een band. We schrijven ons beide in voor iets wat op veel mensen hun “bucket-list” staat: een parachutesprong.

  

Klaar om van grond te gaan!

Een limousine pikt ons op aan het hostel en brengt ons naar het kleine vliegveld. Na de verplichte veiligheidsbriefing is het aan ons. Ik trek mijn materiaal aan, en maak kennis met de persoon die later aan het touwtje zal trekken en dus mijn leven in zijn handen zal hebben. We stappen in het vliegtuig en stijgen op. Erg zenuwachtig ben ik eigenlijk niet, ik heb het volste vertrouwen in mijn begeleider en in het materiaal. De gillende Britse tienermeisjes met wie we het vliegtuig delen hebben meer last van de zenuwen. Na ongeveer 10 minuten klimmen bereiken 3600 meter hoogte, de flaps van het vliegtuig gaan neer en de groene lamp begint te branden. Nu wordt het spannend! De deur gaat open en de Britse meisjes worden zot. Ik ben blij wanneer ik ze een voor een al gillend het vliegtuig uit zie springen. De deur gaat terug dicht en we vliegen in alle rust en stilte verder.

Bijna mijn beurt om uit het vliegtuig te springen!

Iemand voor je neus uit een vliegtuig zien springen is iets onnatuurlijks, en ook ik begin nu zenuwachtig te worden. We bereiken een hoogte van 4600 meter, opnieuw gaat de groene lamp branden en wordt de deur geopend. Nu is het mijn beurt! Terwijl we dichter en dichter naar de deur kruipen begint mijn hart te bonzen in mijn keel. Mijn begeleider zegt me dat ik mijn handen voor mijn borst moet houden en mijn benen uit het vliegtuig moet laten hangen. Zo hang ik enkele seconden uit het vliegtuig te bengelen voor dat mijn begeleider ons uit het vliegtuig doet rollen. Het moment waarop je uit het vliegtuig valt is onbeschrijfelijk! We maken een koprol en beginnen aan de vrije val. Met snelheden tot 200 km/u storten we op de aarde af. Wat een fantastisch en onbeschrijfelijk gevoel! Je denkt helemaal nergens aan en je gaat volledig op in de spanning van het moment. Na 60 seconden pure adrenaline trekt mijn begeleider op ongeveer 1500 meter hoogte aan het touwtje, en eindigt de vrije val. De parachute opent zich gelukkig probleemloos. Nu is het nog 5 minuten rondzweven en genieten van de prachtige uitzichten. Ik kom veilig met beide voeten terug op de grond en ben weer een prachtervaring rijker.

Onbeschrijfelijk! Weer een prachtervaring rijker!

De volgende dag beklim ik Mount Tauhara. Over deze dag heb ik een post gemaakt op facebook dus dat ga ik hier niet nog eens neerschrijven. Maar de dag daarna maken we nog een zwaardere wandeling; de beroemde “Togariro Alpine Crossing”. Een wandeling van 19,4Km door bergachtig vulkanisch terrein. Volgens sommige lijsten een van de beste dagwandelingen ter wereld. We passeren onder andere Mount Doom uit Lord of the Rings en enkele prachtige meren die je zelf gezien moet hebben om te weten hoe mooi ze zijn.

Tijdens de Tongaririo crossing met mijn nieuwe Duitse vrienden.

In Taupo begin ik mijn draai op de Kiwi-bus wel te vinden. Ik heb vrienden gemaakt met wat Duitsers en we zitten op dezelfde bus naar de volgende bestemming. De rit naar River Valley is een hele mooie. Onze accommodatie is mooi gelegen, zoals de naam het zegt, in een vallei naast een rivier. Het is geen hostel maar ze classificeren zichzelf als “adventure lodge”. We slapen met 32 op een grote kamer. Er is geen internet of gsm-ontvangst en dat komt de sfeer alleen maar ten goede. We springen eerst van wat rotsen af in de rivier, om daarna allemaal samen aan tafel te gaan voor het avondeten. Ik drink samen met de Duitsers wat jagermeister aan de rivier, om vervolgens terug naar de lodge te gaan om de avond verder te zetten. Er worden drankspelletjes gespeeld, gitaar gespeeld, gedanst, gezongen, gelachen en veel gedronken. De dag erna gaan sommigen raften, de voornaamste activiteit hier. Maar ik ben blij dat ik dit onlangs al heb gedaan en vandaag kan uitslapen, want na gisterenavond heb ik dat zeker nodig.

River Valley

Na deze korte maar zeer leuke stop rijden we verder naar Wellington, de hoofdstad van NZ en voorlopig de laatste stop op het Noordereiland. Samen met een Amerikaanse die ik heb leren kennen op de bus, snuif ik wat cultuur en geschiedenis op in het nationaal museum van Nieuw-Zeeland. Daarna maken we een wandeling door de aangename stad en genieten we van enkele prachtige uitzichten. Op de terugweg naar het hostel komen we voorbij een Belgisch biercafé genaamd Leuven! Uiteraard moest ik hier even binnen gaan om te genieten van het beste bier ter wereld! Er is helaas geen enkele andere Belg te bespeuren in Leuven.

Wellington; de aangename hoofdstad van Nieuw-Zeeland

De volgende dag reist iedereen die ik tot nu toe heb leren kennen weer verder terwijl ik nog een dag langer in Wellington blijf. Want vandaag wil ik een persoonlijk item van mijn bucket-list schrappen, en naar het Linden straatnaambord fietsen. Hetzelfde bord waar Ludo Linden een aantal jaren geleden ook stond met zijn fiets. Ik huur een fiets en begin aan de tocht van ongeveer 2 uur. Ik was even vergeten hoe heuvelachtig deze streek is. Met mijn tong op mijn knieën kruip ik tegen de bergen omhoog. Bezweet, maar met een voldaan gevoel kom ik aan in Linden. Ik kan bijna niet geloven dat ik hier ben, in NZ bij het Linden bord dat ik bijna een jaar geleden probeerde te vinden op Google earth. Wat vliegt de tijd! Hoe dan ook was dit voor mij persoonlijk een topdag! Terwijl ik aan het fietsen ben bedenk ik me dat je op deze manier van reizen van veel meer vrijheid geniet dan met de bus. Misschien dat ik in de toekomst ook wel eens een fietsreis maak, wie weet…

Ludo Linden & ik bij Linden Avenue 

Hierbij eindigt het eerste deel mijn reis door dit prachtige land. Hoewel de manier van reizen met de bus me wat tegenvalt heb ik hier tot nu toe toch een leuke tijd gehad, en ik kan niet wachten om de oversteek te maken naar het Zuidereiland!

Uitzicht over Wellington vanop Mount Victoria

 

Print Friendly and PDF

 

 

 

 

Plaats een Reactie

Joris Linden Fijn om te horen dat je het een mooi verhaal vindt. En idd, op reis kan je makkelijk nieuwe vrienden maken en ben je eigenlijk bijna nooit echt alleen. Geplaatst op 03 Maart 2019
Danny Toch telkens weer een mooi verhaal Joris. Fijn om lezen dat je toch overal weer vrienden vind om je op je reis te vergezellen . Geplaatst op 28 Februari 2019

 

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking