Reisverhaal «Goodbye appendix, Goooood morning Vietnam»

The Big Trip | Vietnam | 3 Reacties 13 November 2018 - Laatste Aanpassing 28 Februari 2019

Een korte vlucht vanuit Hong Kong brengt me naar Vietnam. Ik haal snel even een paar miljoen Vietnamese Dong af, en neem de bus naar het Centrum van Hanoi. In tegenstelling tot mijn vorige bestemmingen is Vietnam een echte backpackbestemming. Dit merk ik meteen wanneer ik de stad binnenwandel. Je kan hier geen steen gooien zonder een westerling te raken. Het krioelt er van de brom- en motorfietsen en de drukte doet me aan Cairo denken. Om aan de andere kant van de weg te geraken moet je aan een constant tempo door de eindeloze stroom van scooters lopen, en hopen dat het verkeer rondom je heen gaat. Ik beklaag mijn schoenmaat 46 want mijn lange tenen worden op millimeters na net niet overreden.

’S Nachts word ik wakker met hevige buikpijn. Ik vermoed dat mijn Belgische maag het Vietnamese eten nog niet zo leuk vindt. Ik neem een pilletje en probeer zo veel mogelijk te slapen. De dag erna wordt mijn pijn alleen maar erger. Ik kan me amper omdraaien in bed en besluit naar een dokter te gaan. Zijn onderzoek wijst uit dat ik acute appendicitis heb. Ik moet zo snel mogelijk onder het mes. Een ambulance brengt me naar een Frans ziekenhuis en enkele uurtjes later neem ik afscheid van mijn appendix. Ik had op voorhand niet anders verwacht dan dat ik minstens 1x ziek zou worden op mijn reis. Maar geopereerd worden in Vietnam gaat mijn verwachtingen toch te boven. Ik breng 3 dagen door het in het ziekenhuis, en rust daarna nog 5 nachten uit op een hotel. Mijn enthousiasme is gekelderd maar ik twijfel er geen moment aan of ik mijn reis al dan niet wil verderzetten.

Een goede week later voel ik me terug min of meer fit. De dokter geeft me groen licht om rustig aan mijn reis weer verder te zetten. De eerste keer dat ik echt terug buitenkom na mijn saaie week op een hotelkamer ontmoet ik een Hollander op een terrasje. Terwijl we wat biertjes achterover kappen, trekt een voorbij waggelend oud vrouwtje onze aandacht. Tussen wat geparkeerde scooters gaat ze op haar hurken zitten voor een kleine 'pitstop', en waggelt daarna gewoon weer verder. Het lijkt erop dat hoe langer je op reis bent, hoe minder je verschiet van dit soort toestanden. We lachen ermee en drinken rustig verder. 

Ik verlaat eindelijk mijn hotel en trek naar central backpackers hostel. Ik ga een kijkje nemen bij de smalle  spoorweg die dwars door de bebouwde kom loopt. Wanneer er een trein voorbij komt, worden de kraampjes naast de sporen snel verplaatst en roepen ouders hun spelende kinderen naar binnen. De trein rijdt al toeterend en op amper een meter van de gebouwen door de stad. Zodra de trein gepasseerd is zetten de locals hun activiteiten op de sporen gewoon weer verder. zeer interessant om eens te zien!

Onderweg terug naar mijn hostel weet ik eerst niet goed wat ik zie. Maar het blijkt een volledige geroosterde hond te zijn! Ik weet dat dit puur door het cultuurverschil komt, maar ik verschiet toch van wat ik zie en vind het een luguber zicht. Voor de hondenliefhebbers onder ons, sorry voor de volgende foto...

Dezelfde avond nog wil ik verloren tijd goedmaken en ga de eerste avond meteen op kroegentocht. Het bier vloeit weer rijkelijk, ik ontmoet wat leuke mensen en ik ben weer helemaal terug! De dag erna is wat anders… Ik heb de zwaarste kater die ik op deze reis al heb gehad. Veel meer dan een pizza gaan eten met wat mensen die ik gisteren heb ontmoet, gebeurt er die dag niet veel. Dezelfde avond neem ik de nachtbus naar Sapa. Opnieuw beklaag ik me mijn lengte want ik heb belachelijk weinig plaats en kan amper liggen. Maar dankzij mijn kater lukt het me toch om enkele uurtjes te slapen. 

Samen met een groep van de hostel en een lokale gids trekken we door de modderige rijstvelden. Door al mijn tijdsverlies heb ik de oogst jammer genoeg gemist. De groene rijstvelden zijn nu bruine modderbaden geworden. Desondanks is de omgeving echt prachtig. We overnachten in een homestay, niet meer dan een in houten hutje in de bergen. Luxe is er niet, we slapen allemaal in 1 grote open kamer op een matrasje op de grond. Het enige wat ons scheidt van de buitenwereld is een muskietennet. Onze gastfamilie kookt een heerlijke lokale maaltijd voor ons en we sluiten de avond af met wat welverdiende pintjes. De dag erna zetten we onze trektocht verder en nemen we ’s avonds een bus terug naar Hanoi.

De volgende ochtend sta ik alweer vroeg op om naar Halong Bay te gaan. Ik heb de Hideaway tour van mijn hostel geboekt. Een boot zal ons door Halong Bay varen om vervolgens 2 nachten op een privé-eiland te slapen. We hebben een bus, een boot, weer een bus en nog een boot nodig om er te geraken. Terwijl we door het paradijs varen spelen we wat drankspelletjes om elkaar te leren kennen. Daarna gaat de boot voor anker en springen we half dronken van de boot. Ik bedenk me dat ik amper 10 dagen geleden nog op de operatietafel lag. Nu bevind ik me alweer op een van de mooiste plekken op aarde. Wat kan het tij snel keren.

Ons privé-eiland voelt aan als een klein paradijs, we kunnen er letterlijk doen wat we willen. Er is een bar waar bier amper meer kost dan een euro, dus er wordt stevig gedronken en gefeest. De avond eindigt met goed gezelschap op het strand, waar we stomdronken genieten van de sterrenhemel en de prachtige omgeving. De dag erna varen we naar een ander eiland. We zweten onze kater uit tijdens een steile klim naar een bergtop waar we getrakteerd worden op een magnifiek uitzicht. Wanneer we in de late namiddag terug toekomen op het eiland is er een nieuwe groep mensen gearriveerd. We zetten de avond goed in met bierpong en andere drankspelletjes. Opnieuw wordt het klein stukje paradijs omgetoverd tot feesteiland. Op onze laatste dag gaan we nog kajakken rond het eiland en maken we onze weg terug naar het drukke Hanoi.

Oorspronkelijk was ik van plan om ruim 6 weken in Vietnam door te brengen. Maar door mijn medische problemen heb ik daar nu nog de helft van over. Bijlange niet genoeg om ten volle te kunnen genieten van dit prachtige land. Maar aangezien ik op 26/11 in Bangkok wil zijn zal ik helaas een aantal dingen van mijn lijstje moeten schrappen, en mijn manier van reizen wat moeten aanpassen. Dit heeft zeker zijn uitwerking op mijn humeur. Maar ik herinner mezelf eraan dat het nu eenmaal niet allemaal kan lopen zoals gepland. En dat ik al van enorm veel geluk mag spreken om een reis van deze omvang te kunnen maken. Vanuit Hanoi maak ik nog een daguitstap naar het mooie Ninh Binh.

Hoewel ik het gevoel heb dat ik veel gemist heb van hetgeen hier te zien is ben ik blij dat ik eindelijk de drukte van Hanoi kan verlaten en boek een korte vlucht naar Hué, mijn volgende bestemming.

 

 

 

 

 

Plaats een Reactie

cools paul Verblijf in een Frans hospitaal is ook een ervaring. Ze hebben er goed werk geleverd gezien het bier dat er in tussentijd is doorgevloeid in de darmen. Geniet van de natuur in tussentijd (ook zonder kater). Geplaatst op 13 November 2018
Ellen Vanderfeesten Heerlijk om je reisverhalen te lezen,alsof we een beetje mee op reis zijn. Geniet er nog van,hou het veilig en gezond! en kijken uit naar je nieuwe blog. Groetjes Ellen en Dany Geplaatst op 13 November 2018
Colemont Ludo Chique Joris, geniet maar met volle teugen. Geplaatst op 13 November 2018

 

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking